Gülbahçe köyümüz Karasığı Tepesinin yamacına Fatma kapısı,Haşgede ve Fatma kapısı tarlarının üst tarafında kurulmuş. Köyün sağ tarafında ayruzun çay,sol tarafında küçük çay,ve köyün önünde büyük çay ve karşısın tonarın sırtı. Köyün hemen karşısında yllardır köyün bekçiliğini yapan gurik tepesi vardır.

Köylülerimiz burayı kutsal addetip yağmur dualarını burada (gurik tapasinde) yapar kurbanlarını bu tepede keserlermiş. Şu anda İstanbul'da yaşayan Gülbahçeli 300 hane tesbit edilmiştir. Tahirir defterindeki kayıtlara göre köyümüz 1516’da hali harab bir şekildeymiş. 1530 yılında ise köyümüzün ismine tesadüf edilmemiş 1568’de 45 hane olduğundan bahişle gelirinin 1174 akça olduğu tespit edilmiş. Köyümüzde Atasoy, Baysak, BayraktarCebeci, Düzenli, Güleç, Kaymak, İncebayraktar, Kurnaz, Şişman, Şahin, Karaboğa, Özata, Ulusan ve Zarman sülaleri yaşamaktadır.

Köyümüzün ilkokulu 1944 senesinde açılmış,ancak öğrenci sayısı az olduğundan ve dahada düşmekte olduğu için 1991 yılında kapanmştır.Değirmenin karşısında Çermik mevkiinde ve Topkarsmbukda eski tarihi kalıntılar varmış.Köye 3 km. mesafede önceden Gülali merası varmış. Bu mezrayı 1960’da 57.000 TL para ödenerek satın alınmıştır.

Köyümüzün yayları; Elma ağacı, Dartarlası, Kaycak’tır. Köyümüzün doğusunda;Hayret Deresi, Kelek Deresi,Halligin Taş,Boyunun Sırt, Mezarlık ve Büyükçay. Batısında;Keşan yolu, Yerlice Sırt, Mumigin Sırt, Karaçamurun Dere. Kuzeyi;Bızukkomunun Sırt,Ağdaş,Torluğun Sırt,Kıllıonun Gedik, Kuymak Tepesi, Kızılcağının Gedik, Güneyinde;Handeresi,Sitemi Çayı,Toros Komu sınırlarıdır. Köyümüzün içerisinde 8 adet çeşme bulunmaktadır.